بسم الله الرحمن الرحیم

شرك يك مسلك و يك عقيده است، يعنی دو خدايی و چند خدايی. يك دين و يك آئين و يك نوع اعتقاد است.

مثلاً: بعضی می‌گويند زرتشتی‌ها موحد بودند، اما به هر حال در دورانی ازتاريخ، بلاشك زرتشتی‌ها دو خدايی بودند و لو اصلش يك خدايی بوده است.

يا چند خدايی كه امروز در هندوستان و برخی از جوامع عقب افتاده‌ی آفريقايی در بين قبايل قديمشان كه بت پرستند. در هند بت‌خانه‌های متعددی است. خداهای مختلف با شكل‌های مختلف در يك بتخانه هستند. وقتی از يك خيابان به خيابان ديگری می‌رويد می‌بينيد جند نوع بت‌خانه هست كه وقتی وارد آنها می‌شويد، چند نوع از خدا كه هر كدام از آنها يك اسمی دارند.

 يا مثل خدايان اساطير يونانی و رومی قديم الهه‌ی عشق، اله‌ی طوفان، الهه‌ی باران، الهه‌ی آتش كه افسانه‌های عجيب و غريبی هم دارند، كه آن نمايشنامه‌نويس قديمی يونانی به نام سلف كه قبل از ميلاد بوده، مثلاً: درباره‌ی خدايان و جنگهای اينها و دعواهای اينها چيزهايی نوشته اينها مسلك است.

پس هر دين شرك‌آلودی يك مسلك است. اما كفر يك معنای وسيعتری از همه‌ی اينها دارد، يعنی كافر ممكن است مشرك باشد (دو خدايی، سه خدايی باشد). ممكن هم هست اصلاً به خدايی اعتقاد نداشته باشد مثل ماديين، ملحدين، دهريين، اينها كافرند و به هيچ خدايی معتقد نيستند. کافر به معنای انكار كننده‌ی راه حق و آئين درست است، اما مشرك عبارت است از آن آئين خاص كه مثلاً: دو خدايی يا سه خدايی و از اين قبيل است.

توضیح - نقل از خبر خبرگزاری قرآنی از جلسات تفسیر مقام رهبری:

http://www.iqna.ir